Musti nu eens …

Mattias Suarez heeft de gouden schoen gewonnen. Naast het feit dat ik al lang niet meer wakker lig van het spektakel dat “het Gala van de Gouden Schoen” noet, ben ik ook niet wild van de voetballer Mattias Suarez. Dit laatste is zeker niet voor 100% te wijten aan het feit dat ik supporter ben van de blauw-zwarte rivaal uit het Brugse (maar binnenkort uit het brusselse, echt te grappig om niet nog eens mee te geven)

Eerst het “Gala”:  Ik heb niet gekeken dus maar sinds VTM het heeft overgenomen is het zo’n slappe bedoening geworden dat ik er mijn TV-avond niet meer wil door laten vergallen. Ik voorspelde gisterenmiddag een show met Birgit van Mol en waarschijnlijk een grappige poging door hun topprogramma Tegen de Sterren op erin te verwerken. Enkele reacties op Twitter lieten me weten dat ik het alvast over dat laatste bij het rechte eind had, over Birgit heb ik niks gezien, dus was het iemand anders of was ze niet interessant genoeg om over te twitteren.

En vervolgens de winnaar: Mattias Suarez. Als voetballer van Anderlecht ligt hij bij mij niet in de bovenste schuif maar ik wil hier een onbevooroordeelde mening geven. Ik kan me van Suarez geen momenten voor de geest halen die zijn blijven hangen. Hij brengt me niet in voetbalvervoering. Vroegere laureaten als Boussouffa (verre van mijn favoriete voetballer) deden dat wel en ik kon me zonder problemen vinden inzijn gouden schoen. Witsel vond indertijd wat te jong en onbewezen om de schoen te winnen maar hij heeft dat ruimschoots ingelost.

Voor deze campagne ging mijn hart uiteraard uit naar Vadis Odjidja maar het verstand wist dat hij enkel in de eerste helft van de tweede periode top was maar dan nog bij een ploeg die teveel verloor. Dan bleven de protagonisten uitde tweede helft van vorig seizoen en meerbepaald de playoffs over. Dan kom je terug bij Witsel uit en bij Courtois en Peresic. De laatste was geen kanshebber want was ondanks de vele goals geen man om het spel naar zich toe te trekken. Witsel had zijn deel in de remonte van Standard maar deed dat niet alleen, ook Defour en Carcela deden hun deel. De enige die nog overschoot was Courtois.

De jonge doelman verraste vorig seizoen vriend en vijand met puike reddingen en zet zich nu door bij Atletico Madrid en heeft nog steeds de hoop om Petr Cech op te volgen tussen de palen van Stamford Bridge. Zijn reddingen zijn bij mij wel blijven hangen en ondanks de niet zo verkwikkende transfersoap deze zomer mocht hij van mij gerust de vergulde voetbalmuil komen ophalen.

Graag wil ik nog eens een ballonnetje oplaten om de gouden schoen iet meer in januari te verkiezen p basis van een kalenderjaar maar hem op basis van een voetbalseizoen  in juni uit te reiken.

Hoi Meisje,

Je bent nu reeds 4 maand bij ons, een derde van een jaar, ongeloofelijk hoe snel dat gaat. Maar nog meer ongeloof bij het zien wat een veranderingen jeallemaal doormaakt op zo’n korte tijd. Je groeit als een kool, als het zo doorgaat spreken we over enkele decennia nietmeer over Ann Wauters .

Je hebt ook je eerste eindejaarsperiode en alle drukte van dien achter de rug, maar dat was allemaal geen probleem, met de nodige cool sliep je overal waar er een bed stond, zowel bij oma en opa als bij vake en moeke. En als er eten in de buurt was (lees de boezem van mama) was er al helemaal vuiltje aan de lucht.

Dat eten heeft sinds 2012 ook een nieuwe wending genomen want je bent geïntroduceerd in de ondere wereld der fruitpap. Waar de eerste keer de verwondering,de wellicht rare nieuwe smaak  en vooral “wat proppen ze hier nu in mijn bakkes, ik duw het wel terug” de bovenhand haalde, ging het vlotjes en eet je nu meer fruit dan je papa (ik eet er geen, i know hopelijk is dat beter tegen dat je oud gnog bent om dit ooit eens te lezen).

De eindejaarsperiode heeft je ook heel wat nieuwe speelgoedjes opgeleverd, zo zijn de pluchen badeenden een succes ook al zijn ze nog niet tot in het bad geraakt. Somsdenk ik toch dat je te weinig eten krijgt want alles wat er in de buurt komt moet op een of andere manier met je mond in aanraking komen. Zo heb je een eigen defensie-systeem ontwikkelt om alle storende elementen of het nu een badeend, handdoek of een stuk van je jas is, weg te likken. Het helpt niet maar je bent wel volhardend. Je mama en ik hebben er ons al meermaals kostelijk mee geamuseerd.

Het is een plezier om te zien groeien ent ontwikkelen, ook al gaat het soms wat te snel.

Groeten,

je papa

Het is onnozel begonnen, je kan het ook luiheid noemen, op het einde van de eerste werkweek van 2011 had ik een klein stapeltje bekertjes op mijn bureau staan. De maandag erop waren die onbegrijpelijk niet vanzelf in de vuilnisbak terecht ge

komen waar door de stapel aangroeide. Daar ik de neiging heb om door de dag heen te weinig te drinken besloot ik om dit bij te

houden. Ik had alles kunnen tellen, in een database gieten en een rapport op schrijven maar dat leek me te moeilijk . Dus werd de eerste stapel hoger, kwam er in februari een tweede bij, in maart een derde etc….

Morgen is mijn laatste werkdag van 2011, en dus de laatste dag van het onderzoek naar mijn drinkgedrag tijdens de werkuren (by the way ik drink enkel bekertjes plat water, voor de slechte zielen onder jullie commentaar beginnen geven). Morgen zal er niet voor zorgen dat december de topmaand wordt, dat zal augustus blijven.

Nu hopen dat de bekertjes wel in de vuilbak geraken of maak ik in 2012 een jaar – 1 studie ?