Afgelopen zondag is ons dochter gedoopt. Ja in deze tijden wordt dat nog steeds gedaan. Zelfs door mensen zoals ik die waarschijnlijk niet de grootste ketter van het westelijk halfrond is maar toch op de deelnemerslijst van deze officieuze competitie staat.
Enkele dagen voor de doop gingen we bezoek krijgen van de doopcathehisten, wat me inspireerde tot deze statuswijziging op Facebook: “wordt vanavond gescreend of hij wel katholiek genoeg is om zijn dochter te laten dopen“. De reacties daarop blijven verbluffend (zoek maar eens op bij mijn FB profiel op datum van 15 november). Mensen die het niet nodig achten, achterhaald vinden, begrijpende mensen , etc. En daarna al die meningen die elkaar beginnen te bestoken. Zelfs een facebookvriend uit Australië is er zich mee komen bemoeien.
Ik wil mijn mening nog 1 keer kwijt (het risico van een zoveelste heilige oorlog te ontketenen neem ik er maar bij): Ja Alice is gedoopt omdat ik de Christelijke waarden goed vind om mee te geven aan een kind. Dat er in de Katholieke Kerk malafide figuren zitten en de leiders ervan nogal wereldvreemd zijn doet niets ter zake want uiteindelijk zijn mijn vrouw en ik het die haar alles moeten meegeven en niet die pippo’s uit Rome.
Tuurlijk is het mogelijk om al deze waarden mee te geven zonder doop. Misschien kun je ons gewoon old-fashioned noemen, het is voor ons een eerste stap in de richting van de opvoeding. Daarnaast geeft het ook aan de meter en peter een officiële titel want anders zijn het maar gewoon namen op een kaartje.
En ja we zijn ook lekker gaan eten, dat was een extraatje dat erbij kwam.